Gaur hasi gara klasean
dramatizazioa azaltzen saiatzen. Ideia batzuk atera dira: adieraztea,
transmititzea, irudikatzea, etab.
Bestetik, oso interesgarria den galdera bat izan da: gainjokatzea
komenigarria da dramatizazioan? Oso gaizki ikusita dago mundo horretan
orokorrean; hala eta guztiz ere, ezinbestekoa a egitea Haur Hezkuntzan,
handizkatzeak umeen atentzioa lortzen duelako ahotsa, keinua eta mugimenduen
bidez, adibidez. Haren funtzioa ere ikusi dugu: dramatizazioak balio du zeure
burua eta besteena ezagutzeko (kontzientzia izateko), askatzeko, komunikazio
estrategiak ikasteko, …
Klasearen parte teorikoarekin
bukatzeko, taldeka zer ipuin mitologikoa kontatuko dugun aukeratzen egon gara.
Gure kasuan, Lamia maiteminduta aukeratu dugu eta gidoia irakurtzen eta
pertsonaiak analizatzen egon gara. Pertsonai gutxi agertzen direnez eta 8
pertsona garenez, gehiago asmatu behar ditugu eta gidoia moldatu behar dugu
gure proposamena aurrera emateko.
Astelehenean klaserik eduki ez
genuenez, saio praktikoa gimnasioan izan dugu eta hainbat dinamika egin ditugu:
Lehenik, denok korro handi bat
egin dugu eta hasi gara energia pasatzen, hau da, gorputzaren mugimendu batez,
batak besteari “energia” pasatu dugu “ja” hitza ohiukatzen. Pixkanaka
irakasleak elementu berri batzuk sartzen hasi da, adibidez “bong” esaten
genuena energia aurkako zentzura pasatu behar zen; urrun zegoen beste pertsona
seinalatuz eta “superheroia” gehi bere izena esanez, energia pasa zekiokeen;
azkenik, norbaitek “iraultza” esaten zuenean denok nahasi behar ginen eta korro
berri bat sortu.
Bigarrenik, talde handian jarri
gara eserita circulo bat eginez eta irakasleak botila bat jarri du erdian. Gero
azaldu digu jolasaren izena “Hau ez da botila bat” eta Magritten “hau ez da
pipa bat” obran inspiratuta zegoen. Jolasa honetan, bakoitzak atera da botila
hartzera eta beste objektu balitz bezala irudikatzen hasi gara. Oso proposamen
kreatiboak atera dira eta irudimena garatzeko oso interesgarria iruditzen zait
umeekin lantzeko.
Hirugarrenik, binaka jarri gara
eta batek begiak itxi behar izan ditu, beste batek gidatu duen bitartean soinu
karakteristiko baten bidez. Gero rolak aldatu dita eta bukatzean, sortutako
emozioak adierazi dugu talde handian. Batzuk oso ondo pasatu dugu eta beste
batzuk deseroso sentitu dira. Oro har, gehienok nahiago izan dugu gidatzea
gidatua izatea baino. Gainera, oso zaila izan da batzuetan begiak itxita
mantentzea eta umeentzat ezinezkoa izango litzatekeela pentsatu dugu.
Laugarrenik, berriro talde
handian banaka atera dira pertsonak elkar makina bat egiteko eta bakoitzak
mugimendu eta soinu zehatz bat eginez. Horrez gain, Eiderrek esan digu makina
motelagoa edo azkarragoa egin dezagun.
Bostgarrenik, aurreko
aktibitatearekin jarraitzeko, 4 talde egin ditugu eta talde bakoitzean eiderrek
gai zehatz bat eman digu makina baten bitartez irudikatzeko. Gure kasuan
beldurraren makina egin dugu. Denon aurrean egin dugu makina eta irakasleak
abiadura aldatzen egon da. Bukatzean, besteek asmatu behar izan dute nolako
makina zen. Beste taldeek Haur hezkuntzako makina, maitasunakoa eta zoramenakoa
irudikatu dute. Hala ere, talde bat nahiko atzean eta publioakerngandik urrun
jarri dira eta Eiderrek esan digu hori lotsa gertazen dela esta hori ez egiten
saiatzeko.
Bukatzeko, 4 talde berri egin
ditugu eta ipuin tradizional bat aukeratu behar izan dugu 6 irudiak egiteko
“stop-motion” bezala eta izoztuta geratu. Irudiak aldatzean besteek begiak itxi
behar zueten guk esan dugun arte. Guk 3
txerrikume egin dugu eta besteek, Edurnezuria, 7 kabritoak eta Hansel eta
Gretel.
